Bu sefer ne ben size bir hayalimi gerçekmiş gibi anlatacak kadar mutlu ne de hayallerim sizi kıskandıracak kadar güzel. Hayatım da öyle büyük sorunlar olduğunu söyleyemem. Sorunların hepsi küçük geliyordu hep bana. Ama çözmeyip bir kenara ittikçe çığ gibi büyüyüp üstüme gelmeye başladı. Ben de herkes gibi hayal ettim. Küçük bir umudu her şeyim haline getirdim. Sonra o umut yani tutunduğum tek dal kırıldı. Çok yükselmeme neden olduğunu sandığım o dal yere sert çarpmama neden oldu. Aslında ben karanlıktaydım çok büyük bir karanlıkta. Küçük bir kutup yıldızı buldum kapkaranlık gecemi aydınlatıp bana yönümü gösterecek. Ya da ben öyle düşündüm bilemiyorum. Her şeyi unuttum, onu görünce kalbimin sesi duyduğum en güzel şarkıydı. Beraber yürürken adımlarımı benzetmeye çalışışım en güzel uyumdu. Yürürken soluna geçmek gibi bir amacım olmasının sebebini asla bilmeyecek. Üzgünüm... Ben sadece salak salak hayaller kuran aptal bir kızım. Evet öfkeliyim bu yazı bu yüzden. Kalbimi kıranlara öfkeliyim. Çok değer verdiğim insanlardan birden bire az değer görmek incitti beni. Hiç yapmaz dediklerim, yapmaz dediğim şeyleri yaptı. Hiç gitmez dediklerim, hiç gitmeyeceğini sandığın anda gitti. Sonra ağladım ama yalnız ağladım... Herkesle güldüm gidip yalnız ağladım. Kimse görmesin, kimse üzülmesin, ben üzüleyim ben ağlayayım ama onlar üzülmesin dedim ve yalnız ağladım. Çünkü ben kaldırabilirim ama onlar kaldıramaz dimi? Değil. Neyse böyle bir yazı bir daha olmayacak. Sanırım kötü günümdeyim… Yarın uyanacağım ve gülümsemeye devam edeceğim. Ne de olsa mutlu, hayal kuran bir kızım…

Blogta genel olarak hayallerden bahsediyoruz ve bahsedeceğiz. Yüksek ihtimalle herkesin hayali bulunduğu şehirden alıp başını gitmek, aşık olmak, süper ötesi arkadaşlar, sevdiği sanatçının konserine gitmek, binlerce güzel anı gibi şeylerdir. Bu sefer size bir olayı anlatıp sonunda hayal kırıklığına uğratmayacağım. Hadi beraber hayal edelim. Bir anda yakınlaştığınız bütün olduğunuz, yediğinizin içtiğinizin ayrı gitmediği, sabah görüşeceğinize rağmen akşam telefonda konuştuğunuz, binlerce anı topladığınız, kaş gözle her şeyi anlatabildiğiniz, birbirinize anlayışla yaklaştığınız süper ötesi bir arkadaşlığınız var. Tabii süper ötesi arkadaşlığın olmazsa olmazı çöpçatanlık sayesinde birde sevgili edindiniz. Çocukla harikasınız millet hayal ediyor siz yaşıyorsunuz. Herkes ‘’oha ne tatlılar’’ diyor. Arkadaşlığınızdan geri de kalmıyorsunuz tabii. Hep beraber bambaşka bir şehir hayal ediyorsunuz. Ama hayal etmekle kalmıyor oraya gitmek için çaba sarf etmeye başlıyorsunuz. Örneğin lise çağındaysanız çalışıp üniversiteyi o şehirde kazanıyorsunuz. Alıp başınızı gidiyorsunuz. Yanınızda süper ötesi arkadaşınız ve sevgiliniz. Hayatınız mükemmel. İnsanlar sizi imrenerek anlatıyor. Üniversitede de yeni arkadaşlar ediniyorsunuz ama asla süper ötesi arkadaşlığınız eksilmiyor. Mesela yeni arkadaşlarınızla tanıştırıyorsunuz. Yeni arkadaşlarınıza bitmek tükenmek bilmeyen anılarınızı anlatıp ortamı kahkahaya boğuyorsunuz. Beraber bir şeyler yapıyorsunuz. Arkadaşınızla aynı eve çıkıyorsunuz. İstediğiniz her şey oluyor. Toz pembe bir hayat. Biraz olsun ‘’off be ne güzel olurdu dediniz mi?’’ Eğer söylediyseniz şimdi silkelenip kendinize gelin. Asla süper ötesi arkadaşlığınız olmayacak. Lise arkadaşı ve aşkı lisede kalır. Üniversitede herkes ideallerini arkadaşlığına/sevgilisine tercih eder ve mutlaka görüşeceğiz sözleriyle bir daha asla görüşmemek üzere ayrılır. Zaten lisede zamanla bir çok arkadaşlık çiğnenip geçilir. Örneğin eğer fen ya da öğretmen lisesindeyseniz hırsınız arkadaşlığınızdan önce gelir ve ders çalışma uğruna kavga ederek ‘’süper ötesi’’ arkadaşlık biter, sevgiliye ‘’ders çalışmam gerek aklımı dağıtıyorsun’’ denilir ve geride bırakılır. Eğer ders çalışıp bir yerlerinizi yırtmanız gerekmiyorsa genellikle ‘’süper ötesi’’ arkadaşınız sizi ‘’oha ne tatlısınız’’ denilen sevgilinizle boynuzlar ya da ‘’süper ötesi’’ arkadaşınız kendine yeni bir arkadaş bulup size ‘’sende kimsin?’’ bakışları atmaya başlar. Sevgiliniz zaten sizi 80. defa boynuzluyordur. Yani hayal kurmak çok güzel ama kendinizi kaptırmayın. Çünkü hayat hayallerinizdeki kadar toz pembe asla olmayacak. 

Evet o kadar şanslıydım. Sizi flört evremizi anlatıp iyice kıskandırmayacağım. Onun yerine ilk dışarı çıktığımız günü anlatacağım. En yakın arkadaşlarımı eve toplamıştım. Ve tabi bütün seksi kıyafetlerini de. Adeta küçük bir defileydi. Binlerce kıyafeti gidip çıkardım ve tabi ki ilkini giyip çıktım. Bu sırada çocuğu yarım saat bekletmiş oldum. Gittiğim gibi sarıldı bana. ‘’Hop yavaş’’ diyordum neredeyse zor tuttum kendimi. Deniz gibi kokuyordu. Bende tadını çıkardım. 1 yıl kadar kesin öyle kaldık. Herkes bize bakıyordu. Utandım. Kafamı boynuna gömdüm. O an fark ettim ki orası için yaratılmıştım. Sonra elimi tuttu ve sahilde yürüdük. Nereye dediğimde görürsün cevabını aldım. En nefret ettiğim şey nereye gideceğimi bilmemek tabii bunu ona söylemedim. Salak kendini romantik sansın diye. Ve yeri görünce ‘’yok artık’’ diye anırmak istedim. Yemyeşildi hem de her yer. Oturduk hemen. Kahvaltı yaptık. Yok yoktu küçücük soframızda. Sonra çimenlere yattık. Güneş gözüme tecavüz ediyordu tabi ben yine romantizmi bozmamak adına sesimi çıkartmıyordum ki çocuk çantasından gözlük çıkardı. Bu kadar olabilirdi. O kadar odun, süzme salak erkeklerin nedenini o an anlamıştım çünkü bizim ki onların haklarını da hunharca almıştı. Bütün gün öyle yattık yani. Konuştuk her şey hakkında konuştuk. Bu sırada ben ona gökyüzüm demeye karar verdim. Malum gözleri… O ise bana uykum. Çünkü onu esnetmiştim. Salak asla neden esnediğini anlamayacak. Ama bana uykum demesine sesimi çıkarmadım. Bence saçma bir şekilde romantikti. Buda ilk buluşmamız olmuş oldu. Heyecanla bekleyin yeni anılarımla geri döneceğim.

Şimdi size sevgilimden bahsedip dondurmayı kaşıklayarak depresyona girmenize sebep olacağım. Saçmaladım pardon filmlerdeki gibi depresyona girmek bile sizin hayaliniz. Bir kafede oturmuş kahvemi içerek sanki hayatımda bir hareket varmış gibi günlük yazıyordum. O sırada hafif bir rüzgar esti kafamı kaldırıp baktığımda içeriye o girmişti. Siyah saçları, beyaz teni ve siyah kıyafetleriyle bir anda herkesin dikkatini çekmeyi başarmıştı. Tıklım tıklım dolu kafede beni nah görür düşüncesiyle tekrar yazmaya başladım. Başımda biri dikiliyordu. Garsona ‘’Ne istiyorsun be’’ demek için başımı kaldırdığımda garsonun yanında ki taş çocuğu fark ettim. Yok artık bir de gözleri utanmadan mavi mi yani! İnsan geri kalanları da düşünüp biraz mütevazi olur. Bu kadarda taş olunmaz ki. İşte bu düşüncelerimi garsonun iğrenç sesi böldü; Afedersiniz hiç boş masamız kalmadı. Sizin içinde sakıncası olmazsa… Ah tabi ki neden olmasın. Denyo ben kesinlikle bir denyoyum bari cümlesini bitirmesini bekleseydim. Görmemiş Abaza dedi kesin çocuk. Her neyse nasıl olsa sevgilisi vardır boşuna sarkmıyım diyerek günlüğümü yazmaya devam ettim. O an bir sigara yaktı. Bir sigara bir adamın dudaklarıyla ancak bu kadar uyumlu olabilir. Bir duman bir adamın yüzünün beyazına ancak bu kadar istekli olabilir. Ve kadın bir adamın sigarasının dumanına ancak bu kadar aşık olabilir… Evet ona o an aşık olmuştum. Ama hiç ümidim yoktu. Sonra bakışlarının bana kaydığını hissettim. Ama bakamıyordum çünkü gökyüzünün bir parçası gibi görünen o gözleri beni ve kalbimi bir salağa dönüştürmesinden korkuyordum. Esneme yöntemini kullanarak hem esneyip hem de günlüğü yazmaya devam etim. Eğer beni izliyorsa mutlaka ben esneyince oda istemsiz şekilde esneyecekti biyokimyasal olarak. Esnediğini hissettiğim an şaşırdım çünkü çok fazla popüler ya da güzel kız standartlarına giren bir kız değildim. Ama artık bunun hiçbir önemi yoktu. Günlük yazamaz hale gelmiştim beynim oraya odaklıydı. Kalkmam gerekiyordu piyona dersi saatim gelmişti hesabı istedim. Garson geldiğinde eşyalarımı çantaya yerleştiriyordum. Hesaba baktığımda bir not iliştirildiğini gördüm. Çok güzel esniyorsun ;) 05XX XXX XXXX Yok artık bu kadar şanslı olabilir miydim?

Sevgili okurlar;

Oha yine çok ciddiyim :D bu bloğu açtığımızda hep güzel şeyler olmuş gibi anlatıp sizi kıskandırmak sonra da acımasız gerçeği hem sizin hem de kendimizin yüzüne çarpmayı planlamıştık. Ama şimdi gerçekten kıskanacağınız ve gerçek ötesi mükemmel bir şey anlatacağım. Kıskanmaya hazır olun. Bir arkadaşımdan bahsedeceğim size. Geçen sende de aynı sınıfta olmamıza rağmen iki kelimeden fazla konuşmadığım biri. Ama durun öncelikle kendimden bahsedeyim. Bu yaşıma kadar kızların zor olduğuna karar verip genellikle erkeklerle takılmış bir kızım. Lakin bir gün her şey değişti. Sınıf öğretmenimiz çok sevdiğim bir babalıktır kendileri… Çok konuştuğuma karar verdi –ki dibine kadar haklı- Dolayısıyla yerimi değiştirdi. Ve 3 kızın arasına düşmüş oldum. Hepsinden kısaca bahsedeceğim. Biri turuncu kısa boylu anne içgüdüsü olan bir patates. Diğerinden bahsetmek istemiyorum. O iğrenç bir insan. Ama hakkını yemeyelim gideri var hani. Neyse diğeri ise uzun. Bir kız bu kadar heyecanlı, mutlu ve depresif olabilir. Bu cümleyi ilk okuduğunuzda muhtemelen hayal edememişsinizdir. Üzülmeyin bu sizin probleminiz değil. Zaten çok hayal edilebilinir bir patates de değildir kendileri. En küçük problemi ölüm kalım meselesi haline getiren, kopya çekmeyi beceremeyen, asla insanları kıramayan, platonik aşk konusunda mastır yapmış biri. İkimizde ilk tanıştığımız insana karşı çok çekingen davranırız normalde. Ama bu çok farklıydı. Sanki önceden tanıyormuşum gibiydi. Hemen o gün bana hoşlandığı çocuktan bahsetti. O günde beri de ondan bahsediyor :D Hayatımız birbirinden çok farklı. Davranışlarımız da öyle. Yine de beraber çok bi bütün olduk. Onun dertleri benim için o kadar önemli hale geldi ki… Önceden biri söyleseydi ‘’Saçmalama bunu mu umursayacağım’’ derdim. Her problemi beraber çözmeye, her şeyi beraber yapmaya başladık. Bir anda bu kadar yakın olunabilinirdi. Ha merak ettiyseniz söyleyeyim hala çok konuşuyorum :D Ama babalık artık bana dokunmuyor. Senin karizmanı yerim babalık. Buradan çok selamlar… Tabi bu kadar konuşmaya tepki büyük olur diye yazmaya başladık ve işte büyük aşk böyle alevlendi… 70’lerde ki kelimelerle birbirimize aşk mektupları yazmaya başladık –sevgilisizlik zor zanaat- Kendileri neredeyse kendini unutacak bir insan olduğu için düzenli kullanması gereken ilaçları hatırlamayı görev edindim. Her gün nasıl olduğunu merak etmek, derdine anında çözüm bulmak görevlerim arasındadır. Bunlar çok enterasan şeyler. Dert dinlerken bileklerini dikine kesmek isteyen bir insanımdır normalde. Ama onu dinlerken olabildiğince çözüm üretmeye çalışıyorum. Kendi de bana aynı şekilde davranıyor. Benim yerime depresyona girdiği bile oldu. Çok moralim bozuk olduğu için bana sürpriz hazırlamış bir insan. Ne kadar değerli olduğunu artık siz düşünün. Adaya düşsem bütün yiyecekleri yiyeceğine emin olmama rağmen yanıma mutlaka olmak isteyeceğim biridir. Hayal kurmanın sadece üzüntü getireceğini düşünmeme rağmen en ince ayrıntısına kadar üniversite hayalleri kurduğum biri. O gerçekten çok farklı biri. Herkesin tanıması gereken ama kimsenin tanımasını istemediğim biri. Cam fanusa tıkıp odamda saklamak istediğim aynı zamanda ne kadar iyi bir arkadaşım olduğunu herkese göstermek istediğim biri. Ben bir dostlukta sonsuzluğu buldum bu hayatta daha iyi ne olabilir ki? Sizi daha fazla kıskandırmak istemiyorum. Sadece umarım bir gün bir şekilde sizde böyle bir arkadaş edinirsiniz. Çünkü böyle bir arkadaşınız olduğu sürece asla yıkılmıyorsunuz. Yıkılmama, üzülmeme, yanlış şeyler yapmama ve yalnız kalmama asla izin vermediği için çok şanslıyım. Ve yazının sonu artık kıskanabilirsiniz ben buralarda olacağım. 

Bir arkadaşımdan bahsetmeliyim sizlere…1 yıl boyunca sadece selam verdiğim daha sonra tesadüfler zincirinde bir anda piyangodan çıkmış gibi hayatıma giren bal..onu bal diye seviyorum bunu duman dinleyenler daha iyi anlar onlara daha özel gelir.. öyle yakın olduk ki bir anda iplik gibi çözüldüm onun yanında.sürekli yanımda olmaya başladı.sorunlarını benimle paylaştı.anlattıklarımı dinledi.. duygularımı yüzümden anlayıp benim bile bilmediğim özelliklerimi bana hissettirdi evet belki ilk defa bir arkadaşım kim olduğun nereden geldiğim nasıl biri olduğumu önemsemeden kırdı buzdan şatomu.Artık daha sıcak hissediyorum kendimi. Bu kız öyle bir şey ki acısından ölse fark ettirmez yinede güler bana. Salak ya der o salak kelimesi bütün sevgi sözcüklerini ezer geçer bende. Dalgasına 70'lerde ki gibi aşk mektupları yazarız canımız sıkıldıkça birbirimize ben onun Bahar çiçeğiyim o benim Zülfikar'ım olur.. o an ki mutluluğum gülüşlerim beklide bir daha bulamayacağım önemli anılarım. Keşke anılar sonsuza kadar yaşasa. Hayaler kurduk birlikte üniversite,farklı şehir ne dersiniz buna bilmiyorum ama güzel hayaller. Öyle güzel ki insan dokunup kirletmekten korkacak. Öyle güzel ki gerçekleşmeyeceği çok belli. Öyle güzel ki bizim olmayacak kadar hemde .Yine de hiç bozmadık birbirimizi biz yine inanmaya devam edelim umut önemli şey. Bazı insanlar vardır ya hani ailen gibi. Bu kız öyle. Pek anlamaz kızsal triplerden falan. Çok kıskanırım onu herkesten. Sanki benim haricimde herkes onu yeme potansiyeline sahipmiş gibi sahiplenirim içimden. Ama kendinin bile bilmediği duygusallığı vardır. Bu sanırım uzun süredir sakladığı acılarından kaynaklanıyor. Onu seviyorum onu sevdiğim için çok şanslıyım. Onu tanıdığım için çok şanslıyım. Hayatımda olduğu için çok şanslıyım. Bana değer verdiğini hep hissettirdiği için çok şanslıyım. Korkularımı saklamak zorunda kalmayıp onunla paylaştığım için çok şanslıyım. Ben bir dostlukta sonsuzluğu buldum sevgili okurlar ben bu sefer gerçekten çok şanslıyım… Eylül gibi bir dostum olduğu için…

Lanet olası alarm! Bugün yine lanet olası okula gitmek için lanet olası alarmım çalmıştı. Ve lanet olasıca gün başlamıştı. İğrenç formalarımı giyip, serviste ki iğrenç insanların yüzünü görmek için evden çıktım. Ama beni servis değil arkadaşlarım bekliyordu. Annemin kızacağını düşündükleri için kapıyı çalmamışlar. Annemi tanımalarına bayılıyorum. Nereye diye sormadım yürümeye başladık. Durağa gittik ve dolmuşa bindik. Küçük bir yerde yaşamanın en büyük sıkıntısı işte bu size neresi olduğunu söylesem anlamayacaksınız. O yüzden betimlemeliyim. Bir sahile gittik. Sıra sıra küçük kafelerin olduğu, insanların yürüyüş yaptığı sakin bir yer. Her neyse orada ki kafelerden birine oturduk. Yol boyunca nereye gittiğimizi, niye okulu kırdığımızı sormamıştım. Sürekli muhabbet etmiştik. En sonunda dayanamayıp burada ne işimiz var dedim. Hiçbiri cevap vermedi. Kısa bir süre birkaç arkadaşımız daha geldi. Ama en çok şaşırdığım şey Aydın’dan uzun süredir görmek istediğim, olaylar olduğunda direk anlattığım bir arkadaşımda gelmişti. Çok mutlu oldum. Masa birleştirdik. Hep beraber oturduk. Fark ettim ki o kadarda lanet olasıca bir gün değilmiş. Hava gayet güzeldi, arkadaşlarım yanımdaydı. Sipariş verdik. Herkes kahve içiyordu tabii. Arkadaşlarım benim ya bayılıyorum onlara. Zevklerimiz bile aynı. Neyse konuyu uzatmayayım. Kahveler geldi hemen arkasından da bir pasta. Ölü gibi yaşamaya o kadar alışmışım ki doğum günümü bile unutmuşum. Teoman hayranı olduğum için arka 17 şarkısı çalarken bütün arkadaşlarımla 17. yaş günümü kutladık. Her biri anı olarak kalacak nitelikte hediyeler almışlar. O an düşündüm ki ben böyle arkadaşlara sahip olduğum sürece asla mutsuz olmam. Yedik, içtik, muhabbet ettik zaman öyle güzel geçti ki. Hep beraber çocuk olduk. Binlerce kez baksam sıkılmayacağım fotoğraflar çektik. Su savaşı yaptık. Sonra üşüdük salak gibi kimse yanına kıyafet almamıştı çünkü. Sahile oturduk konuştuk. İşin özü çok eğlendik. Ve asla unutmayacağım bir doğum günü geçirmiş oldum. Sonra biri bana seslenmeye başladı. Gözümü açtığımda lanet olasıca okuldaydım. Ve dünyanın en sıkıcı dersinde uyuyakalmıştım. Hani yine iyisiniz kıskanacağınız bir anım yokmuş. Ben de sizin kadar boş yaşayan bir patatesim.

Erkek bir kankam var. Tumblrda tanışmıştık. Öyle kanka ayağı göt ayağı değil yani kardeşim gibi. Sevgili falan değil yani. Birbirimizin her şeyi olduk. Sürekli konuşup, mesajlaşıyoruz. Birbirimizden haber alamayınca binlerce mesaj atıyoruz. Çok telaşlanıyoruz. Haber vermediği için ona çok kızıyorum ama asla birbirimizi kırmıyoruz. Sınavım var dediğimde 'Salla ya' demiyor 'Kalk çabuk çalış!!' diyor ve ben sırf o söyledi diye çalıştığım sınavlar oluyor. Farklı şehirlerdeyiz. Tatillerde birbirimizin yanına gidiyoruz. Birbirimize o kadar çok güvendik ki hiç tanımadığımız bir şehre gidebiliyoruz. Tereddüt etmeden.. Mesela sevgilisiyle kavga ettiğinde kızıyorum ona. Sonra kafa patlatıyoruz nasıl barışırlar diye. Aynı müzik zevkine sahip değiliz. Aynı inanışa sahip değiliz. Farklı olduğumuz için de birbirimizi sevebiliyoruz. Mesajına geç cevap verdiğimde 'Nerdesin sen! ' diyor. Ben de ona aynı şekilde hesap sorabiliyorum. Tatilde yanına gittiğimde hiç yabancılık çekmedim. Sanki uzun zamandır berabermişiz gibiydi. Onun yanında rol yapmak zorunda değilim tamamen kendimim. Onun yanında o kadar rahatım ki… Hep geziyoruz, saçma salak fotoğraflar çekiyoruz. Sonra ben fotoğraflarda çirkin çıkınca silmeye çalışıyorum o engeliyor. Kavga ediyoruz. Sonra ben dayanamayıp barışmak için silmiyorum fotoğrafları. Kalıyor öyle. Anı olarak saklarız diye. İşte ben hep böyle hayaller kuruyorum ama sonra geçiyor.